Monday, May 14, 2007
inconvenient runaway
Posted at 01:59 am by
xhybrid |
it's not what we hold in our hands that is ours.
It's what is left in our hands and let go.
It's what is left in our hands and let go.
Naisip ko kanina na dinadaan ko ata sa natural selection ang buhay ko ngayon. (haha. may ganun) Para kasing dinedeprive ko ang sarili ko sa mga bagaybagay para makita kung ano na lang ang matitira pagkatapos. Natural selection nga eh.
Alam mo yun, aminadong gusto mong gawin pero pipilitin mong ayawan. At itatanim mo pa sa utak mo na hindi pwede, na kunwari ayaw mo.
Aaminin ko na nahihirapan din ako sa pinagagawa kong 'to. Ewan ba. Gaya ng pagpigil mo sa paglabas ng sumisirit ng tubig mula sa isang hose gamit ang thumb mo, na kahit todo pigil ka na sa pagpupush ng tubig, sumisirit at sumisirit pa rin yung high-pressured na tubig.
(Basang-basa na nga ako...)
Pero kahit ganon, mageeffort ka pa ring umiwas, umayaw, magpigil, na parang nahahati na sa dalawa yung sarili mo, yung isa, siya yung batas, siya ang nagdedeklara na hindi pwede at ayaw mo nun, at yung isa, siyang yung napapagod na rin sa pag-iwas, siya yung naiiyak pagpinipigilan ang gusto niya, siya yung hindi naman ginugusto lahat ng ginagawa niya dahil hindi naman talaga siya ganun kasama.
Tapos magkakaron ka ng internal battle sa sarili mo. Makakatulog ka habang nagiisip. Ang dalidali naman kasing solusyonan niyan bat ba kasi may padeprivedeprive ka pang nalalaman?
Una, pwede ko naman silang biglang kausapin lahat. Pwedeng magtext ako ng gudnyt ngayon bago matulog. Pwedeng itxt ko sila bukas na magingat sila pagluwas bukas. O pwede naman ring magtext lang ako basta. Ay hindi ko pala sila pwedeng 'biglang' kausapin. Una, dahil baka nakapagadjust na ang utak nila na ganto na ang siste ko ngayon. Tapos baka maisip nilang nilalaro ko yung isip nila na bigla akong ok. Ang selfish ko naman. Pangalawa, baka mapahiya lang ako.
Pangalawa, pwedeng magsorry muna ako. Na alam ko ang ginagawa kong kabalbalan at sorry dahil ganon.
Pangatlo, pwedeng parang wala na lang nangyari. back to normal. Ano nga ba yun?
Pero ayoko nga. Haha.
Kung may isang switch lang na madaling pindutin para mabalik lahat sa dati. At mabura lahat ng panget. Pero kung wala, wag na lang muna.
Sabi nila, makikita mo ang mga bagay na pinapahalagahan mo, sa mga bagay na niririsk mo. Naniniwala ako diyan. Pero hindi ako ganto dahil dyan. Pinili ko 'to.
w a l a l a n g .
***
How do you pick up the threads of an old life?
How do you go on when in your heart,
you begin to understand, there is no turning back?
There are some things time cannot mend.
Some hurts that go too deep that have taken hold.
-Frodo Baggins
 | | |
| orcommunicologist May 15, 2007 03:39 PM PDT  nice entry =) i guess you just missed some words from Neo of the Matrix: "It's what is left WHEN WE OPEN our hands and let go." you're really such a great blogger! idol! walang kupas! | ||
| ||
| Leave a Comment: |
