You're just a sad song with nothing to say
About a life long wait for a hospital stay
And if you think that I'm wrong,
This never meant nothing to ya
-Disenchanted. My Chemical Romance
About a life long wait for a hospital stay
And if you think that I'm wrong,
This never meant nothing to ya
-Disenchanted. My Chemical Romance
Nalulungkot ako sa untiunting pagbagal ng laptop ko. Balang araw, bigla na lang siyang magsysystem error, o kaya mag auautomatic shutdown. Hindi na ako palagay sa kanya. Parang baka sa susunod na pindot ko ng keyboard biglang mangyari na ang kinakatakot ko at tuluyan na siyang magpaalam sakin.
Naputol ang cord ng laptop ko. Hindi pa talaga siya putol pero tuluyan ko na siyang pinutol. Tinuklap ang mga halos 1cm na cover, at pinagbuhulbuhol ang mga wire. Pagkatapos ay binalot ko siya ng sandamukal na electric tape.
Ang battery ng laptop ko ay 1 hour lang ang tinatagal. Minsan 2 hours pero magtititigan lang kayo pagganun. Pagginalaw mo ng konti yung mouse mga 45 minutes na lang. Pagnakinig ka ng music, aabot naman siya ng 30 minutes. Pagnaglaro ka ng DOTA, baka hindi pa nakakadating yung creeps mo sa tower, nagshutdown na si laptop.
Pero, napansin ko kahapon ang pagging unlock ng battery ko. Kahit nakalock na siya sabi ng red dot mark, makukuha mo pa rin ang battery kahit nakalock daw siya. Noong tinitigan ko ang keyboard ko, medyo nakaangat na ang escape bar. Noong sinubukan kong itaas pa, natataas na ang 1/3 ng keyborad ko.
Medyo may kadumihan na rin ang laptop ko, bukod sa mga gasgas na hindi ko maitago. Sa bagay hindi pa siya kailanman nadapuan ng basahan simula noong binili siya. 'Yon ay nung 3rd yr HS pa ako at proud na proud ako sa laptop ko na pwedeng magkasya sa bag ko ng hindi ako nabibigatan. Pwede mong itakbotakbo sa field na parang libro lang ang hawak mo. At ihagishagis bago matulog na parang bola.
Ang laptop ko ang naging dahilan para mabuo ang research ko nung HS-isang pipitsuging flash program na kung ipapaulit mo sakin ngayon ay hindi ko na magagawa. Ito rin ang naging daan para makagawa kami noon ng dyaryo sa school namin. Ang bitbit ko sa printing house at kasama sa pagdedefend ng research ko. At marami pang bubot na graphic design kuno ko. At ang ilang ekek, at toottoot na bigla ng lang nabura kamakailan lamang dahil sa virus ng mga Microsoft Docs.
Limang taon na ang laptop ko. Hindi ko alam kung ilang taon pa ang itatagal niya sa mga kamay kong masyadong pabaya. Hahaha. Wala lang. At any moment, iiwan niya na rin ako. huhuhu.
Masyado na rin akong dumedepende sa laptop ko. Nakakahiyang wala na akong nagagawa kung lowbat na ang laptop ko, o kung bigla na lang siyang hindi magbukas. Titigil na yung oras ko. Titigil na yung utak ko. Wala na.
Sinisisi ko sa mga kompyuter ang panget kong handwriting at ang hindi ko napayabong na pagguhit. Ang pagkaweirdo kuno ko. Ang dark spot sa ilalim ng kanang kong kamay. At ang maraming araw na tahimik lang ako sa kwarto. Nag-iisip. Nag-iisip.
Pero kung walang kompyuter na naimbento, wala rin naman akong pangalan.
Gusto ko ng N95!!!
I need that. I need that.
HAHAHA.
***
