Malapit na uling magpasukan. Pero siyempre iba 'tong pasukan na 'to. May majors na kami, nasa Pedro Gil na palagi, at nakauniform nga. Medyo kabado nga ako eh. Parang one way lang kasi yung daan papuntang Lara Hall - ang college ng public health. Parang entrance lang yung pinto. Makakaexit ka lang after two years. Parang nakakatakot pumasok kasi parang pagnahakbang mo na yung paa mo, hindi mo na uli mahihila kung sakaling, sakaling, sakaling bigla mong maisip na magbackout.
Pagnasuot ko na ang uniporme ko parang humakbang na rin ako sa Lara Hall at pumayag sa dalawang taong pagkakagupo doon. May parte sa sarili ko na ayaw magpakulong don. Siguro dahil may parte pa rin sa isip ko na nangangarap magshift. Kahit napakaimposible na.
Pagnaiisip ko lahatlahat tungkol sa PH, nayayamot ako na isipin kung ano bang pinagkaabalahan ko nitong summer, at sa nagdaang ilang sems, at hindi ko man lang nabigyan ng oras mag-ayos ng papel para lumipat ng course. Kung bakit ba hindi ko inasikaso, eh nasakin naman lahat ng oras, kung gusto ko lang talaga.
Sa totoo lang, pag may pasok hindi ko naman naiisip magshift. Siguro, kasi masaya naman ako dito. Pero kapag magpapasukan, parati kong naiisip, lalong lalo na ngayon. Habang lumalapit na ang pasukan, lalo kong naiisip na hindi talaga ako pangPH, at hindi na rin ako makakaalis dito.
________
Hindi ako masyado nakikipagusap nanaman sa mga tao. Hindi ako nagsasama sa mga lakaran. Akala nila busy lang ako. Akala nila tinatamad lang akong magsalita. Akala nila may topak lang ako.
Meron nga.
